Lamatumbá naceu en Ourense en 1998. É unha banda cun son ecléctico, cunha letra donde non falla a denuncia, un directo moi divertido, enérxico e de calidade, e cunha finalidade: TODO O MUNDO A BAILAR!
Este video foi realizado polos Estudios Casa de Tolos (Gondomar). Farto é un dos temas incluídos no último disco da banda Paraugas Universal.
Lamatumbá nació en Ourense en 1998. Es una banda con un sonido ecléctico, con una letra donde no falta la denuncia, un directo muy divertido, enérgico y de calidad, y con una finalidad: TODO EL MUNDO A BAILAR!
Este video fue realizado por los Estudios Casa de Tolos (Gondomar). Farto es uno de los temas incluídos en el último disco de la banda Paraugas Universal.
Fágome eco dun acontecemento pasado, pero que nom pode quedar no olvido.
É ben sabido o emprego interesado dos medios ao seu favor do goberno de turno. Máis vergonhento se cadra, é o caso da TVG, por ser un medio pagado por todos nós.
Os feitos da denuncia aconteceron o pasado 18 de outubro, por mor da manifestación convocada pola defensa da nosa lingua. Recollo o publicado en Trafegando Ronseis:
O domingo 18 de outubro entre 50.000 (cifra dada pola Policía Local de Compostela) e 100.000 (cifra dada pola organización) galegas e galegos, de diferentes adscricións ideolóxicas, estratos sociolóxicos, e usos da lingua, manifestámosnos na defensa do noso idioma fronte o reiterado ataque que está a sufrir por parte do goberno da Xunta de Galiza presidido por Alberto Núñez Feijóo (PP), convocadas e convocados pola Plataforma Cidadá Queremos Galego integrada por unha diversidade plural de centos de colectivos e persoas.
Os medios de comunicación públicos do noso país (a Radio Galega e mais a Televisión de Galicia) non ofreceron unha información veraz que se axustase á realidade do verdadeiro impacto que tivo a mobilización, que contou cun resultado histórico en participación. Nese senso é preciso denunciar a obscena manipulación que por parte dos Servizos Informativos da TVG se quería levar a cabo, pretendendo iniciar unha conexión en directo coa manifestación, no momento xusto en que a primeira lectura do manifesto rematara, e as xentes que ateigaban a Praza da Quintana ían abandonándoa paulatinamente para permitir a entrada dos milleiros de persoas que inda non puideran entrar, e que agardaban nas Praza das Praterías e os seus arredores, e que finalmente encheron por segunda vez a Quintana. É evidente que a distorsión informativa tiña a intencionalidade de ofrecer unha imaxe minorizada dunha mobilización masiva, nun intento claro de manipulación que os milleiros de persoas presentes contestaron berrando, durante preto de dez minutos e con notábel indignación, a consigna “Televisión, manipulación”, o que provocou que o equipo da TVG abandonase a praza.
Fronte a esa situación é preciso denunciar e difundir publicamente o acontecido, ao tempo que esixir que os medios de comunicación que pagamos todas e todos os galegos, deixen de ser un instrumento para a deformación interesada, cando non para a propaganda, en beneficio do Partido Popular no goberno do país.
Xunto co video apareceu unha foto do cámara da TVG, facendo un aceno de provocación (publicado no blog de Carlos Callón), como resposta á dirección da TVG e ó Colexio de Xornalistas de Galicia, que denunciaron o suposto acoso aos profesionais da canle da que estamos a falar.
Ben, o que me chama a atención de todo isto, é que a defensa do idioma estea quedando nun segundo plano, e as/os que o defendemos, coma unhas/uns radicais acosadoras/es da prensa…
¡¡A manipulación está dando os seus froitos!!
E para freala, nada mellor que a rede, onde ninguén nos di do que ou cando temos que falar.
Me hago eco de un suceso pasado, pero que no puede olvidarse.
Es conocido el empleo interesado de los medios a su favor del gobierno de turno. Más vergonzoso incluso, es el caso de la TVG, por ser un medio pagado por todos nosotros.
Los hechos de la denuncia ocurrieron el pasado 18 de octubre, con motivo de la manifestación convocada por la defensa de nuestra lengua. Recojo lo publicado en Trafegando Ronseis:
El domingo 18 de octubre entre 50.000 (cifra dada por la Policía Local de Compostela) y 100.000 (cifra dada por la organización) gallegas y gallegos, de diferentes adscriciones ideológicas, estratos sociológicos, y usos de la lengua, nos manifestamos en la defensa de nuestro idioma frente al reiterado ataque que está a sufrir por parte del gobierno de la Xunta de Galicia presidido por Alberto Núñez Feijóo (PP), convocadas e convocados por la Plataforma Cidadá Queremos Galego, integrada por una diversidad plural de cientos de colectivos y personas.
Los medios de comunicación públicos de nuestro país (la Radio Galega y la Televisión de Galicia) no ofrecieron una información veraz que se ajustase a la realidad del verdadero impacto que tuvo la mobilización, que contó con un resultado histórico en participación. En ese sentido es preciso denunciar la obscena manipulación que por parte de los Servicios Informativos de la TVG se quería llevar a cabo, pretendiendo iniciar una conexión en directo con la manifestación, en el momento justo en que la primera lectura del manifiesto terminara, y las personas que llenaban la Praza da Quintana iban abandonándola paulatinamente para permitir la entrada de los miles de personas que aún no pudieran entrar, y que esperaban en la Praza das Praterías y sus alrededores, y que finalmente llenaron por segunda vez la Quintana. Es evidente que la distorsión informativa tenía la intención de ofrecer una imagen minorizada de una mobilización masiva, en un intento claro de manipulación que los miles de personas presentes contestaron gritando, durante casi diez minutos y con notable indignación, la consigna “Televisión, manipulación”, lo que provocó que el equipo de la TVG abandonase la plaza.
Frente a esta situación es preciso denunciar y difundir públicamente lo ocurrido, al tiempo que exigir que los medios de comunicación que pagamos todas y todos los gallegos, dejen de ser un instrumento para la deformación interesada, cuando no para la propaganda, en beneficio del Partido Popular en el gobierno del país.
Junto con el video, apareció una foto del cámara de la TVG, haciendo un gesto de provocación (publicado en el blog de Carlos Callón), como respuesta a la dirección de la TVG y al Colegio de Xornalistas de Galicia, que denunciaron el supuesto acoso a los profesionales del canal de la que estamos a hablar.
Bien, lo que me llama la atención de todo esto, es que la defensa del idioma está quedando en un segundo plano, y las/los que lo defendemos, como unas/os radicales acosadoras/es de la prensa…
¡¡La manipulación está dando sus frutos!!
Y para frenarla, nada mejor que la red, donde nadie nos dice de que o cuando tenemos que hablar.
Por mor da celebración do Xacobeo’10, o Festival Sónar (Festival Internacional de Música Avanzada e Arte Multimedia), fará unha edición especial simultánea entre a habitual Barcelona e A Corunha.
Siiiiiiiii !!!!! A mellor nova que me deu nunca un discípulo da Xunta (ou Junta pra FeijÓ’O9).
As datas confirmadas deste gran acontecemento son o 17, 18 e 19 de xunho. Ata entón (posta en marcha a conta atrás), percorreremos o Caminho de Santiago con dúas pantasmas, que saíron do Sónar’09, ata que cheguen a nosa terra. Trátase dunha longametraxe chamada Finisterre, estructurada en 6 capítulos e un epílogo, coa que a imaxe do Sónar 2010 vincúlase a Galiza.
Devezo por que cheguen xa!!
Ademáis, tamén teremos por aquí ó Cirque du Soleil, a Mayumaná, ó pianista chino Lang Lang ou a Mark Knopfler. E aínda quedan nomes por saír…
Con motivo de la celebración del Xacobeo’10, el Festival Sónar (Festival Internacional de Música Avanzada y Arte Multimedia), hará una edición especial simultánea entre la habitual Barcelona y A Coruña.
Siiiiiiiii !!!! La mejor noticia que me dio nunca un discípulo de la Xunta (o Junta para FeijÓ’O9).
Las fechas confirmadas de este gran acontecimiento son el 17, 18 y 19 de junio. Hasta entonces (puesta en marcha la cuenta atrás), recorreremos el Camino de Santiago con dos fantasmas, que salieron del Sónar’09, hasta llegar a nuestra tierra. Se trata de un largometraje llamado Finisterre, estructurado en 6 capítulos y un epílogo, con el que la imagen del Sónar 2010 se vincula a Galicia.
Deseo que lleguen ya!!
Además, también tendremos por aquí al Cirque du Soleil, a Mayumaná, al pianista chino Lang Lang o a Mark Knopfler. Y aún quedan nombres por salir…
Tenho unha gran predilección polos álbums ilustrados. Son libros fermosísimos e a maxia que desprenden xa dende a portada, fainos imprescindibles pra tódalas idades.
A ilustración que encabeza estas linhas é do mexicanoFelipe Ugalde, ganhador do II Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado, convocado polo Concello de Santiago e a Editorial Kalandraka, pola súa obra “Un gran sonho”. O xurado destacou a súa gran riqueza estética, literaria e o seu dominio da técnica. O autor recibirá 12000 euros e o libro publicarase a finais de ano nas cinco linguas peninsulares.
O italiano Tommaso Nava (ilustración da esquerda) foi finalista e a arxentina Cecilia Afonso (dereita) recibíu a mención especial.
O número de traballos presentados nesta edición (280 de 22 países), énchenme de ledicia, xa que aseguran o futuro desta fábrica de sonhos.
Tengo una gran predilección por los álbumes ilustrados. Son libros hermosísimos y la magia que desprenden, ya desde la portada, los hace imprescindibles para todas las edades.
La ilustración que encabeza estas líneas es del mexicano Felipe Ugalde, ganador del II Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado, convocado por el Ayuntamiento de Santiago y laEditorial Kalandraka, por su obra “Un gran sueño”. El jurado destacó su gran riqueza estética, literaria y su dominio de la técnica. El autor recibirá 12000 euros y el libro se publicará a finales de año en las cinco lenguas peninsulares.
El italiano Tommaso Nava (ilustración de la izquierda) fue finalista y la argentina Cecilia Afonso (derecha) recibió la mención especial.
El número de trabajos presentados en esta edición (280 de 22 países), me llenan de alegría, ya que aseguran el futuro de esta fábrica de sueños.
Grandes exposicións, de obrigada visita, dan a benvida a un prometedor outono cultural na nosa terra.
Man Ray, Coat Stand, 1921
Por unha parte, a exposición en torno a figura de Man Ray (Emanuel Radnitzky), que recolle non só fotos, senón tamén debuxos, esculturas, lenzos, obxectos … Que fan dela, a meirande realizada en Espanha. Debido a isto, está distribuída en dúas cidades: noCentro Social Caixanova en Ourensee no Centro Social Caixanova en Pontevedra.
Imprescindible exposición dun artista de peso no desenrolo da arte contemporánea.
Ata o 25 de Outubro de 2009.
Maruja Mallo, Cabeza de negra, 1946
Na Casa das Artes en Vigo, unha exhaustiva mostra sobre a pintora galega Maruja Mallo (Viveiro, 1902 – Madrid, 1995); destacada representante do surrealismo, e unha das claves da vangarda espanhola de comezos do século XX.
Xunto a súa obra, tamén hai fotografías e publicacións da época, que permiten un achegamento biográfico e un minucioso seguemento o seu formidable traballo.
Ata o 10 de xaneiro de 2010.
Irreversible. Dobre cara da colección Sánchez Ubiría
Grande e boa exposición que conta con algúns dos artistas de maior relevancia internacional das últimas décadas. En total son obras de 42 artistas, escollidas da colección do matrimonio formado por Marga Sánchez e Sebastían Ubiría. A mostra é unha síntese das distintas miradas do matrimonio, unha racional e outra máis sentimental. Ambos forman un equilibrio e por iso se mostran as dúas partes.
Grandes exposiciones, de visita obligada, dan la bienvenida a un prometedor otoño cultural en nuestra tierra.
Le violon d’Ingres, Man Ray, 1924
Por una parte, la exposición en torno a la figura de Man Ray (Emanuel Radnitzky), que recoge no sólo fotos, sino también dibujos, esculturas, lienzos, objectos … Que hacen de ella, la mayor realizada en España. Debido a esto, está distribuída en dos ciudades: en el Centro Social Caixanova en Ourense y en el Centro Social Caixanova en Pontevedra.
Imprescindible exposición de un artista de peso en el desarrollo del arte contemporáneo.
Hasta el 25 de Octubre de 2009.
Estampa (Escaparate), Maruja Mallo, 1927
En la Casa das Artes en Vigo, una exhaustiva muestra sobre la pintora gallega Maruja Mallo (Viveiro, 1902 – Madrid, 1995); destacada representante del surrealismo, y una de las claves de la vanguardia española de comienzos del siglo XX.
Junto a su obra, también hay fotografías y publicaciones de la época, que permiten un acercamiento biográfico y un minucioso seguimiento a su formidable trabajo.
Hasta el 10 de enero de 2010.
Irreversible. Doble cara de la colección Sánchez Ubiría
Gran y buena exposición que cuenta con algunos de los artistas de mayor relevancia internacional de las últimas décadas. En total son obras de 42 artistas, escogidas de la colección del matrimonio formado por Marga Sánchez y Sebastían Ubiría. La muestra es una síntesis de las distintas miradas del matrimonio, una racional y otra más sentimental. Ambos forman un equilibrio y por eso se muestran las dos partes.
Unha gran fotógrafa corunhesa, que me deixou abraiada na última edición de PhotoGalicia:Victoria Diehl. Na súa obra mistura as técnicas dixitais coa estética da escultura clásica, xa que, como ela mesma explicou, fusiona imaxes de esculturas con modelos reais. Unha prestidixitadora que lle da vida ás estatuas, ou que eterniza os seus modelos nun instante.
………………………………………………………………………………………………………………………
Una gran fotógrafa coruñesa, que me dejó impresionada en la última edición de PhotoGalicia: Victoria Diehl. En su obra mezcla las técnicas digitales con la estética de la escultura clásica, ya que, como ella misma explicó, fusiona imágenes de esculturas con modelos reales. Una prestidigitadora que le da vida a las estatuas, o que eterniza a sus modelos en un instante.
Este video é un exemplo vergonhoso, inxustificable, que me enche de carraxe, que me fai ferver o sangue … Pero que nom me sorprende, porque é unha mostra máis do trato que ten a nosa terra en MadriD. Xa que, a nivel nacional, ¿qué porcentaxe de votos temos???
¡Qué mal facían, moito mal, eses nacionalistas infiltrados no Congreso dos Deputados! (por certo, lugar de traballadores infatigables éste. ¡Qué mal viven! ¡CONXELACIÓN DOS SEUS SALARIOS XA! ¿Non hai crise??? ). Pero a des-memoria do noso pobo e a súa afección ás gaivotas, por desgraza, sempre me vai sorprender …
Pra máis información sobre o “Plan Barreras pra Astano” e FerrolTerra aquí.
…………………………………………………………………………………………………………………………
Este video es un ejemplo vergonzoso, injustificable, que me llena de rabia, que me hace hervir la sangre … Pero que no me sorprende, porque es una muestra más del trato que tiene nuestra tierra en MadriD. Ya que, a nivel nacional, ¿qué porcentaje de votos tenemos???
¡Qué mal hacían, mucho mal, esos nacionalistas infiltrados en el Congreso de los Diputados! (por cierto, lugar de trabajadores incansables éste. ¡Qué mal viven! ¡CONGELACIÓN DE SUS SALARIOS YA! ¿No hay crisis???). Pero la des-memoria de nuestro pueblo y su afición a las gaviotas, por desgracia, siempre me va a sorprender …
Para más información sobre el “Plan Barreras para Astano” y FerrolTerra aquí.
Un auténtico agasallo pra os amantes da boa música e os culturalmente inquedos. O mellor programa de radio agora online (vía podcasts): Siglo 21cando queiras!!
Un auténtico regalo para los amantes de la buena música y los culturalmente inquietos. El mejor programa de radio ahora online (vía podcasts): Siglo 21cuando quieras!!
Este video é de obrigada visión ou lectura (dependendo de como vaia o voso inglés, debaixo podedes elexir os subtítulos). Titúlase Isabel Allende conta historias de paixón, e nel fala de mulleres, creatividade, feminismo, e por suposto, de paixón.
Isabel Allende é unha admirable e abraiante muller que non precisa presentación, xa que forma parte das nosas vidas. Na minha apareceu quizáis cando tinha uns 12 ou 13 anos, e escoitándoa lembrei como me emocionaban os seus mundos máxicos, como me enamorei con e dos seus personaxes, como viaxei con eles, como formei parte da familia Trueba, como conhecín Chile sin sabelo, como chorei asúa perda … Xa facía anos que non a lembraba, pero voltou pra non esquecela.
………………………………………………………………………………………………………………………….
Este video es de obligada visión o lectura (depende de como sea vuestro inglés, debajo podéis elegir los subtítulos). Se titula Isabel Allende cuenta historias de pasión, y en él habla de mujeres, creatividad, feminismo, y por supuesto, de pasión.
Isabel Allende es una admirable y asombrosa mujer que no necesita presentación, ya que forma parte de nuestras vidas. En la mía apareció quizá cuando tenía unos 12 o 13 años, y escuchandola recordé como me emocionaban sus mundos mágicos, como me enamoré con y de sus personajes, como viajé con ellos, como formé parte de la familia Trueba, como conocí Chile sin saberlo, como lloré su perdida … Hacía años que no la recordaba, pero volvió para no olvidarla.
Minotauromaquia: Pablo no labirinto ou cómo facer animación de calidade en Galicia.
Dirixida por Juan Pablo Etcheverry (Uruguai, 1975), e producida por IB Cinema (Xosé Zapata e Ignacio Benedeti), conseguíu unha gran repercusión internacional e numerosos premios. E a min encántame …
Feita mediante a técnica Stop Motion (levou un ano de traballo), a plastilina mistúrase con debuxos, óleos e desenhos do propio Etcheverry. A curta está inspirada no mito do labirinto do Minotauro e na obra de Pablo Picasso. Unha historia sobre a creatividade e as decisións do artista, chea de metáforas e imaxes impactantes, donde o pintor é perseguido polos seus personaxes nun labirinto …
Hoxe en día cando pensamos no Minotauro, está máis ligado a Picasso que ó mito grego, xa que é un personaxe constante na súa obra nos anos 30 (no Guernica, o concepto e o significado do minotauro transfírese ó touro). Ser a medio caminho entre un home e unha besta, nel conflúen o Apolíneo e o Dionisíaco, o racional e o impulsivo. Picasso fixo de él o eco da súas propias vivencias e estados psíquicos.
Minotauromaquia. (París, 1935. Impreso posible junio 1936). Aguafuerte, raspador y buril sobre plancha de cobre sobre papel Vergé de Montval. 34,9 x 69,3 cm.
Minotauromaquia: Pablo en el laberinto o cómo hacer animación de calidad en Galicia.
Dirigida por Juan Pablo Etcheverry (Uruguay, 1975), y producida por IB Cinema (Xosé Zapata e Ignacio Benedeti), consiguió una gran repercusión internacional y numerosos premios. Y a mi me encanta …
Hecha mediante la técnica Stop Motion (hizo falta un año de trabajo), la plastilina se mezcla con dibujos, óleos y diseños del propio Etcheverry. El corto está inspirado en el mito del laberinto del Minotauro y en la obra de Pablo Picasso. Una historia sobre la creatividad y las decisiones del artista, llena de metáforas e imágenes impactantes, donde el pintor es perseguido por sus personajes en un laberinto …
Hoy en día cuando pensamos en el Minotauro, está más ligado a Picasso que al mito griego, ya que es un personaje constante en su obra en los años 30 (en el Guernica, el concepto y el significado del minotauro se transfiere al toro). Ser a medio camino entre un hombre y una bestia, en él confluyen lo Apolíneo y lo Dionisíaco, lo racional y lo impulsivo. Picasso hizo de él, el eco de sus propias vivencias y estados psíquicos.
Minotauro acariciando una mujer dormida. (También titulado Minotauro acariciando con el hocico la mano). Aguafuerte sobre plancha de cobre sobre papel Vergé de Montval. 3o x 37 cm.
Tal coma as nubes
que leva o vento,
i agora asombran, i agora alegran
os espacios inmensos do ceo,
así as ideas
loucas que eu tenho,
as imaxes de múltiples formas
de estranas feituras, de cores incertos,
agora asombran,
agora acraran,
o fondo sin fondo do meu pensamento.